فیشــــــنگار

پاسخ‌های مکشوف به سوالات محذوف

علم بهتر است یا ثروت؟ یا قدرت

طرح های بزرگ انتقال آب از دو رودخانه آمودریا و «سیردریا» و اصرار بر افزایش اراضی تحت کشت پنبه سبب کاهش 90 درصدی آب ورودی به دریاچه آرال و نابودی دو بندر موبیناق در ازبکستان و آرالسک در قزاقستان و بیکاری 60 هزار صیاد، تبدیل 36 هزار کیلومتر مربع دریاچه به نمکزار، ذوب برف کوه‌های نوسلطان و آلب، آلودگی هوا و نهایتا به خطر افتادن سلامت مردم و بروز مشکلات زیست‌محیطی زیانباری در منطقه شد.(1394)

نا دم
۱ آذر ۰۰، ۱۳:۲۲
سلام
هر جا انسان‌ در طبیعت دستکاری کرده، معمولا همچین تبعاتی در پی داشته...

سر جریان زاینده رود، رفتین سراغ این مطلب؟
پاسخ :
سلام بله قضیه انتقال آب بدون توجه به تبعاتش.

ایده شوروی سابق برای تغییر مسیر رودخانه‌ها
سال ۱۹۶۰ شوروی سابق رودخانه‌های آمودریا (جیحون) و سیردریا (سیحون) که بیشتر آب دریاچه آرال در ازبکستان را تامین می‌کردند به سوی بیابان‌های آسیای میانه پیش برد تا بتواند پنبه را در بیابان‌های آن منطقه کشت کند. منطقه "میناق" که روزگاری یک شهر مهم دریایی به شمار می‌آمد اما اکنون تحت تاثیر یک فاجعه زیست محیطی انسان‌ساخت به یک بیابان متروک تبدیل شده است.

https://www.eligasht.com/Blog/wp-content/uploads/2018/06/05Moynoq-ships.jpg
هاشم کوچیکه
۱ آذر ۰۰، ۱۵:۲۸
من آخر سر نفهمیدم موضع شما رو، نصف سیاست‌هایی که در این مملکت کپی پیست تاریخ شکست خورده هست رو حمایت می‌کنید و یه نصف رو این وسط مخالفت!
چطو شد؟ کجا رو اشتباه فهمیدم؟
پاسخ :
منظورت چیه؟ دنبال فهم واقعیت ها باش، نه ذهنیت های تغییرپذیر من :)
دچار فیش‌نگار
۱ آذر ۰۰، ۱۷:۴۹
دریایی که بیابان شد+فیلم

دریاچه آرال (واقع در بخش‌هایی از ازبکستان و قزاقستان) زمانی چهارمین دریاچه بزرگ جهان بود و در بین دانشمندان زیست‌شناس به «آمازون آسیای مرکزی» شناخته می‌شد که توسط دو رود «آمو دریا» و «سیر دریا» تامین می‌شد.
در دهه ۶۰ میلادی اتحاد جماهیر شوروی به فکر بارور کردن بیابان افتاد و تصمیم گرفت ۲ رودخانه‌ای که دریای آرال را تغذیه می‌کردند را به سمت بیابان منحرف کند تا بتوان در بیابان بی آب و علف، پنبه که در آن زمان به عنوان طلای سفید شناخته می‌شد، کاشت.

از همان زمان آب دریاچه به سرعت تبخیر و به بیابانی از شوره‌زار تبدیل شد. صنعت ماهیگیری دریای آرال به کلی نابود شد و ۶۰ هزار نفر شغل خود را از دست دادند. آب و هوای منطقه هم به شدت تغییر پیدا کرد؛ تابستان‌ها گرمتر و زمستان‌ها سردتر شد.
از همه اینها بدتر، نمک سمی بر جای مانده موجب بیماری‌هایی مانند سرطان، سل و کم‌خونی در بین ساکنان این مناطق شد.

داستان تلخ آرال دقیقا داستان این روزهای ایران ماست، آیا عبرت می‌گیریم؟
حسین مداحی
۱ آذر ۰۰، ۲۳:۲۱
ما اگه عبرت بگیر بودیم 40 سال رو ایدئولوژی مسخره پافشاری نمیکردیم که هر روز بدبخت تر و بدبخت تر بشیم.
پاسخ :
همین ایدئولوژی که میگه سیاست ما عین دیانت ماست؟
حسن مجیدیان
۲ آذر ۰۰، ۰۹:۵۶
هیچ کدام
ذره ای معرفت...
پاسخ :
واقعا :)

 

 

روزگار کودکی یادش به خیر

یاد شبهای خوش و شادش به خیر


 

 زندگی مثل سلامی ساده بود

زندگانی صبح و شامی ساده بود

 

سفره نان و پنیری داشتیم

در نداری، چشم سیری داشتیم

 

وقت بخشش دست ما لرزش نداشت

مال دنیا، این قدر ارزش نداشت

 

ابر، دریایی سخاوتمند بود

آسمان، خورشیدی از لبخند بود

 

ابرها وقتی که خالی می شدند

برکه ها حالی به حالی می شدند

 

فصل باران زوزه طوفان نداشت

اشک شوق ابرهاف پایان نداشت

 

سفره ابر از کرم لبریز بود

روح سبز خاک حاصلخیز بود

یاسمن گلی:)
۲ آذر ۰۰، ۱۰:۲۷
همه ی آدم های قدرتمند امروز ایران ما بی سوادن:/
پاسخ :
این کامنت زیر این پست خوندن داره:
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
درباره
پایان سخن پایان من است تو انتها نداری
طراح قالب: عرفـــ ـــان ویرایش توسط نقل بلاگ
تصاویر زیباسازی نایت اسکین