فیشــــــنگار

۷ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «الکسیس کارل» ثبت شده است.

غلبه ی ثروت بر قانون

دوشنبه, ۲۶ تیر ۱۳۹۶، ۰۵:۱۷ ب.ظ

تمدن ما به سراشیب سقوط افتاده است زیرا اجازه داده ایم ثروتی که فرد را فاسد می‌کند و فقری که او را ضعیف و محدود می‌سازد زیاد شود. (کارل 1354, 154)

گناه یعنی پا گذاشتن روی قانون طبیعت

دوشنبه, ۲ اسفند ۱۳۹۵، ۰۸:۲۸ ق.ظ

مفهوم خوبی و بدی بر حسب زمان و مکان تغییر نمی کند و همانند تمایلات اصلی زندگی، واقعی و تغییرناپذیر است. این مفهوم به عقاید و آراء ما وابسته نیست و برای تمام مردم یکسان است. گناه عبارتست از بدی کردن خواه ارادی و خواه غیرارادی، به بیان دیگر جهل از اینکه چگونه باید به اقتضای ساختمان بدنی و روانی خود رفتار کرد.

یک روز در یک‌سالگی خیلی طولانی‌تر از یک روز در سی‌سالگی است و شاید شش برابر بیشتر حواث فیزیولوژیکی و روانی را در بر دارد. بنایراین نباید چنین دوران پرمایه کودکی را بدون کِشت گذاشت. فقط کسانی که از کودکی به اطاعت از قوانین زندگی عادت کرده‌اند می‌توانند سبک زندگی کاملا صحیحی در پیش بگیرند. (کارل 1354, 146)

آینده دموکراسی‌ در دست دختران امروز

پنجشنبه, ۲ دی ۱۳۹۵، ۰۲:۲۵ ب.ظ

آینده دموکراسی ها در دست دختران جوان امروزی است. ما می‌دانیم که در ایتالیا هیچکدام از سیاست‌های جمعیتی نتوانسته است از نقصان تولد نوزاد بکاهد. جز با بیداری زنان، ملل امروزی از سراشیبی سقوط نجات نخواهند یافت. (کارل 1354, 110)

تغییر در روش مردم

دوشنبه, ۲۹ آذر ۱۳۹۵، ۰۲:۲۴ ب.ظ

آنچه انسان را به عمل وامی‌دارد عقیده است نه منطق. عقل نمی‌تواند به ما نیروی زیستن بر وفق طبیعت اشیاء بدهد، فقط به روشن کردن راه قناعت می‌کند ولی هرگز ما را به جلو نمی‌راند... ما بر موانعی که پیش رو داریم فائق نخواهیم شد مگر آنکه از عمق روح ما موجی از عواطف سر بالا بکشد. (کارل 1354, 140)

شبیه پسران

شنبه, ۲۰ آذر ۱۳۹۵، ۱۰:۰۹ ق.ظ

الکسیس کارل: اشتباه بزرگ اجتماع امروزی در این است که توجه دختران جوان را از وظایف خاص آنان برگردانده و برای آنان طرز تعلیم فکری و اخلاقی و بدنی شبیه پسران ترتیب داده است. هنرمند و دکتر و خلبان و وکیل و استاد و دانشمند شدن دلیل کافی برای پایمال کردن قانون ادامه نسل نیست. زن جز با انجام وظیفه مادری به کمال رشد بدنی و روانی خود نمی‌رسد. (کارل 1354, 110)

تنبلیِ خطرناک چیست؟

چهارشنبه, ۳ آذر ۱۳۹۵، ۰۱:۲۱ ب.ظ

تنبلی فقط به معنای کار نکردن یا زیاد خوابیدن یا کم کار کردن نیست؛ بلکه آنچه سبب شود ما تمام فرصت‌های خود را برای کارهای بی‌فایده و پوچ به هدر بدهیم، پرگویی دائمی، ورق‌بازی، رقصیدن، با اتومبیل در خیابان‌های شهر گشتن و با سینما و تلویزیون وقت گذراندن هوش را به قهقرا می‌برد. همچنین حواس خود را روی مسائل متعدد پراکنده کردن و به هیچکدام تعمق ننمودن خطرناک است.